আলি আঃয়ে লৃগাং : অসমৰ মিসিং জনগোষ্ঠীৰ কৃষি উৎসৱ
Published on April 4, 2025
ভূমিকা
আলি আঃয়ে লৃগাং (Ali Aye Ligang) অসমৰ মিসিং জনগোষ্ঠীৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য আৰু ঐতিহ্যবাহী উৎসৱ। এই উৎসৱটি আমাৰ সমাজৰ কৃষি জীৱনৰ এক অঙ্গৰূপে প্ৰতিস্থিত, যি প্ৰতিবছৰে ফাগুন মাহৰ প্ৰথম বুধবাৰে বৃহৎ উল্লাস আৰু আদি পৰম্পৰাৰ সৈতে পালন কৰা হয়। উৎসৱৰ নামটোৰ অৰ্থ 'আলি' মানে শস্য, 'আঃয়ে' মানে ফল, আৰু 'লৃগাং' মানে পোৱা বা ৰোপণ কৰা। অর্থাৎ, ই হৈছে শস্য ৰোপণৰ শুভ মুহূর্তৰ উদযাপন।
উৎসৱৰ আৰম্ভণি আৰু কাল
আলি আঃয়ে লৃগাং উদযাপন কৰা হয় ফাগুন মাহৰ প্ৰথম বুধবাৰে—প্ৰধানকৈ ফেব্ৰুৱাৰী-মাৰ্চ মাহত। এই সময়টো মিসিং জনগোষ্ঠীৰ বাবে বিশেষ তাৎপৰ্যপূর্ণ, কাৰণ ই 'আহু' ধানৰ বোৱা প্ৰারম্ভৰ দিহা (beginning of the sowing season)। উৎসৱৰ সূত্ৰপাত হয় গ্ৰামের 'মুছুপ' বা 'মৰুং অকুম' নামৰ সমষ্টিগত গৃহত, য'ত গাঁওবুঢ়া বা সংসাৰৰ মূৰব্বীয়ে পূজা আৰু ৰীতি-নিয়মৰ সৈতে শস্য বোৱে। ইয়াৰ দ্বাৰা সেই বৰ্ষৰ ভাল ফচল, সুখ-সমৃদ্ধিৰ কামনা কৰা হয়।
উৎসৱৰ আঞ্চলিক, পৰম্পৰাগত আৰু ধৰ্মীয় দিশ
মিসিং জনগোষ্ঠীৰ মতে, তালৈয়া দবতা–'ডোনি-পোলো' (সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰ দেৱতা) কেইজনক প্ৰণতি আৰু পূজা দিয়া হয়। উৎসৱৰ দিন কেইটাত কঠোৰ ভাৱে কিছুমান কৰ্ম নিষিদ্ধ—জমিত হাল-চাষ, গছ কাটিবা, মাছ ধৰা আদি। ই এক ধৰ্মীয় বিশ্বাস, যাৰ ফলে ধান, শস্য আৰু ফলৰ লগত জড়িত সাধুতা আৰু মৰ্ম বজাই থাকে।
মূল অনুষ্ঠান, নৃত্য আৰু সোণালী ঐতিহ্য
উৎসৱৰ হৃদয় হ'ল 'গুম্ৰাগ সোমান' নৃত্য। মিসিং যুৱক-যুৱতীসকলে পৰম্পৰাগত পোছাকত (মামাট গালুক, ৰিবি গাসেং, ইগে আদিৰে) ঝংকা, ড্ল, তালি, গগনা আদি বাদ্যযন্ত্ৰৰ সুৰত গুম্ৰাগ নৃত্য কৰে। এই নৃত্য গাঁৱত পূৰ্বতম ঘৰখনৰ পৰা আৰম্ভ হৈ নদী আৰু কৃষি পথলৈ বিস্তৃত হয়। নৃত্যৰ মাধ্যেমত শস্য ৰোপণ, আৰণ, ৰেহন-পহন, আনন্দ আৰু একতাৰ সংকেত প্ৰদান কৰা হয়।
উৎসৱৰ উদ্দেশ্য নিৰ্ভৱশীল কৃষিজীৱনৰ গৌৰৱ আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য সংৰক্ষণ। গীত-সংগীতত দৈনন্দিন জীৱনৰ সুখ-দুখ, প্ৰেম, আশা-নিরাশাৰ আখ্যান থাকে—ই মানুহৰ মাটিৰ লগত, সমাজৰ লগত আৰু জাতিগত মূলৰ লগত সংযোগ স্থাপন কৰা এক প্ৰয়াস।
খাদ্য, পানীয় আৰু সামাজিকতা
আলি আঃয়ে লৃগাং-ত ব্যৱস্থা কৰা বৃহৎ ভোজৰ হটিয়া, মেচু, গাটি, মাছ, শাক-পাচলি, 'পুৰাঙ আপিন' (বিশেষ পাতত বান্ধি গৰম পানীত উলোৱা ভাত) আৰু 'আপং' (চাউলৰ পৰম্পৰাগত পানীয়)–এইবোৰ উৎসৱৰ বৈশিষ্ট্য। প্ৰেম, অতিথিস্বাগতম আৰু সামাজিক সৌহাৰ্দ্যই মিসিং সমাজৰ আত্মীয়তা আৰু বন্ধুত্বৰ বন্ধনক দৃঢ় কৰে।
আধুনিক উৎসবৰ প্ৰৱণতা
অতীতত, উৎসৱটো মিছিং গাঁওসমূহত সীমাবদ্ধ আছিল; কিন্তু, এতিয়া ইয়াক গুৱাহাটী, যোৰহাট প্ৰভৃতি নগৰ-গ্ৰাম অঞ্চলতো যথাযথ আদৰত উদযাপন কৰা হয়। নানা শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান, সাংস্কৃতিক সংস্থা প্ৰাচীন ৰীতি, ঐতিহ্য, ইতিহাস আৰু সমাজৰ বৈচিত্ৰ্য উদযাপন আৰু সংৰক্ষণত আগ্ৰহী।
প্ৰবাদ, বিশ্বাস আৰু ঐতিহাসিক প্ৰসঙ্গ
মিছিং জনগোষ্ঠীৰ প্ৰবাদ মতে, 'দিৱতাৰ প্ৰসন্নতা নোপোৱাৰ ফলত শস্য উফুটে নে নাই', সেই কাৰণে উৎসৱৰ দিন কেইটাত নাচ-গান, আচল, বাই, সমাজিক অনুষ্ঠানৰ ভিতৰত দিৱতাক সন্তুষ্ট কৰা হয়।
ইতিহাসত উৎসৱটোৰ তাৰিখ বিভিন্ন অঞ্চলত বিভিন্ন আছিল, ১৯৫৬ চনত 'Mising Agom Kebang'–এ ফাগুন মাহৰ প্ৰথম বুধবাৰলৈ একৰূপ কৰাই। আজিও এই উৎসৱ মিছিং জনগোষ্ঠীৰ জাতিগত ঐক্য, মূল্য, ধৰ্ম, সাহিত্য, শিল্প বিপুল হৈ উপস্থিত।
উপসংহাৰ
আলি আঃয়ে লৃগাং মিছিং জনগোষ্ঠীৰ কৃষি, ধৰ্ম, সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ এক অপূৰ্ব মিলনস্থল। আজিও এই উৎসৱত মানুহ-মানুহৰ মিলন, কৃষিকৰ্ম, আনন্দ-উল্লাস, অতীতৰ জ্ঞাপন আৰু পৰম্পৰা সংৰক্ষণ দেখা যায়। ই হৈছে অসমীয়া সমাজৰ বৈচিত্র্য, একতা আৰু বৈশিষ্ট্যৰ এক অনন্য প্ৰতীক।
এই উৎসৱে আমাৰ বৃহৎ সমাজক একতাৰ আহ্বান জনায়, নতুন প্ৰজন্মক ধৰা-মাটি, ৰীতি, শিল্প, সংস্কৃতি চিৰস্থায়ী কৰি ৰাখিবলৈ জড়িত কৰে। আলি আঃয়ে লৃগাংৰ মাধ্যমে কৃষিবিদ্যা আৰু সমাজৰ ঐতিহাসিক, সমাজিক আৰু ধৰ্মীয় মূল্যবোধ সংৰক্ষণ আৰু প্ৰচাৰত ই বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি আহিছে।